Słowniczek

Słowniczek

Hemoglobina glikowana (inaczej glikohemoglobina, GHB) jest wskaźnikiem średnich poziomów glukozy we krwi w ciągu 3 ostatnich miesięcy. Oznaczenie hemoglobiny glikowanej, HbA1C pozwala kontrolować lekarzowi, ale również pacjentowi, czy leczenie cukrzycy jest prawidłowe i/lub czy pacjent stosuje się do zaleceń.

  • Docelowe wartości glikemii określają jako kryterium ogólne hemoglobinę glikowaną (HbA1c) <7%. Jest to wartość rekomendowana dla cukrzycy typu 1 i 2.
  • W przypadku cukrzycy typu 1 i krótko trwającej cukrzycy typu 2 zaleca się osiągnięcie HbA1c <6,5%.
  • HbA1c <8,0% jest zalecana dla osób starszych z licznymi chorobami towarzyszącymi.
  • HbA1c <6,0% to wartość rekomendowana dla kobiet w ciąży i planujących ciążę.

Mikroaneuryzmaty (mikrotętniaki) widoczne jako czerwone punkciki, to poszerzenie bardzo drobnych naczyń krwionośnych (włośniczek – kapilar) w siatkówce, charakterystyczne dla retinopatii nieproliferacyjnej.

Wybroczyny to postać małych wylewów siatkówkowych o kształcie wrzecionowatym w powierzchownych warstwach lub ciemnych okrągłych położonych głębiej. Wielkość zmian stanowi o zaawansowaniu choroby i wiąże się z ryzykiem wystąpienia neowaskularyzacji. Wybroczyny mogą ulec wchłonięciu w ciągu kilku miesięcy.

Wysięki twarde widoczne w postaci białożółtych ognisk, są spowodowane zwiększoną przepuszczalnością nieszczelnych naczyń włosowatych siatkówki i składają się z lipoprotein (kompleksy lipidów z białkami) pochodzących z krwi.

Wysięki miękkie to białawe obszary, okrągłe lub owalne, nieostro odgraniczone, przypominające kłębki waty. Powstają w efekcie niedotlenienia siatkówki jako wynik nagłego zamknięcia kapilar.

Śródsiatkówkowe nieprawidłowości naczyniowe (IRMA, intraretinal microvascular abnormalities) przedstawiają się w postaci nieregularnej, czerwonej linii biegnącej od tętniczki do żyły z pominięciem łoża kapilarów.

Proliferacyjna retinopatia oznacza tworzenie nowych naczyń krwionośnych. Są one kruche, charakteryzuje je nieregularny kręty przebieg, łatwo pękają, prowadząc do przedsiatkówkowych wylewów krwi, które utrudniają dostęp światła do siatkówki i mogą być przyczyną utraty widzenia. Wylewy mogą ulec wchłonięciu; następuje wówczas poprawa widzenia, ale nie zawsze tak się dzieje. Powstawaniu nowych naczyń krwionośnych towarzyszy tworzenie się włókien. Wnikają one wspólnie do ciała szklistego (galaretowata substancja, całkowicie przezierna, wypełniająca wnętrze gałki ocznej) i pociągają siatkówkę, co prowadzi do jej odwarstwienia i trwałej utraty wzroku.